Petra Baks

Ben jij een onbeperkte denker? Deze vraag zou je zomaar gesteld kunnen zijn of worden de komende tijd. Om binnen het Rijk meer beweging maar zeker ook bekendheid te geven aan de doelgroep mensen met een arbeidsbeperking,  is op 1 januari het programma onbeperkte denkers van start gegaan. Als programmamanager werk ik samen met een aantal vakbonden en met subsidie vanuit het AenO fonds Rijk.

De jaarwisseling ligt alweer een aantal weken achter ons. Oudjaarsavond maakt mij altijd een beetje melancholisch. Ik kijk terug op het afgelopen jaar maar blik ook vooruit naar de dingen die komen gaan.

Soms gebeuren er van die dingen waarbij ik denk: waarom ik? Of: hoe ben ik hierin terecht gekomen? Herkenbaar? Voor ik het wist zat ik dit voorjaar in een brainstormsessie met een groepje collega’s om het jaarlijkse directie uitje te organiseren.

Mijn team gaat ieder jaar een dag naar Scheveningen voor een heuse stranddag. In de ochtend staat er een centraal thema op de agenda en na de lunch iets interactiefs. Ik vind stranddagen ontzettend leuk en kom graag op Scheveningen. Toch ploppen er ook allerlei vragen bij me op; kan ik in de buurt parkeren zonder dat ik voor een slagboom stil kom te staan, is de strandtent rolstoeltoegankelijk, is er een toegankelijk toilet, hoe ziet het programma eruit, kan ik aan alles meedoen en hoe laat kan ik mijn persoonlijk verzorger laten komen? Kortom een stranddag vergt nogal wat extra voorbereiding van mijn kant.

In de week van 3 tot en met 8 juni 2019 was de nationale Prokkelweek. In deze week vonden er prikkelende ontmoetingen plaats tussen mensen met en zonder verstandelijke beperking. In het bedrijfsleven, met de buurt, op school of bij de overheid is de missie van Prokkel mensen met elkaar te verbinden en te prikkelen. Deze, soms kleine,  gebeurtenissen hebben vaak een groot effect. Ze zorgen voor nieuwe contacten en andere ervaringen. Het laat bovendien zien dat iedereen mee kan doen in de samenleving. Niet door te vertellen, maar door te doen! De Prokkelweek stond dan ook bol van de activiteiten. Zo was er de ProkkelSterrenslag. Een sportevent waar zo’n 1000 mensen aan meededen. Ieder team bestond daarbij uit 5 mensen met en 5 mensen zonder een beperking. Niet alleen samen sporten is de inzet van Prokkel, er worden ook beleids- en stageprokkels georganiseerd. Bij de rijksoverheid is dit jaar weer enthousiast mee geprokkeld.

Meedoen is voor iedereen belangrijk. Of het nu gaat om werken, sporten of reizen. Dat maakt in dit geval niet uit. Ik durf te stellen dat niemand het fijn vindt om langs een maatschappelijke zijlijn te staan en toe mag kijken. Toch wordt er nog veel gekeken naar en beoordeeld op dingen die mensen niet kunnen. Voor mensen met een handicap is het vaak lastig om te laten zien waar ze goed in zijn, ze moeten eerst alle vooroordelen zien te overwinnen. Ook ik heb bij een sollicitatiegesprek bijzondere vragen gehad; hoe is het nou om te leven met een progressieve spierziekte?

Laatst stond ik op de zeepkist met mijn verhaal dat ik echt mee doe. Toen mijn collega’s bedachten dat er een zeepkist moest komen reageerde ik enthousiast dat ook ik op de zeepkist wilde staan. Zo werd de eerste rolstoel toegankelijke zeepkist gelanceerd. Ik sta erop en niet ernaast of ervoor! Het mee kunnen doen naar mijn eigen kunnen maakt me trots. In deze blog deel ik tips en een bonus tip die je kunt gebruiken om meer mensen echt mee te laten doen.

Op de eerste wat zonnige zondag van dit jaar besluit ik mijn handbike (fiets die ik kan koppelen aan mijn rolstoel) maar eens uit het winterstof te halen. Trots fiets ik mijn eerste kilometers van 2019 weg. Er fietst een groepje wielrenners langs en een stukje haak ik bij ze aan. Ze hadden vast niet gedacht dat ik hun tempo bij kon houden. Ik laat mijn snelheid weer zakken en geniet van het landschap waar ik doorheen rij. Ten volle besef ik; ook al is het op mijn eigen manier, ik doe mee!

Iedereen kent het wel; vroeger was alles beter. Het eten was gezonder, de kinderen speelden buiten, de muziek kraakte nog op de langspeelplaat en de burn-out was nog niet uitgevonden. Als mijn oma van 96 jaar begint over deze tijd, beginnen wij als familie altijd wat geïrriteerd te zuchten.

Als mijn beste vriend naast me in de auto zit, verzucht hij nog weleens dat ik de bocht van de oprit naar de snelweg niet zo krap moet nemen en dus binnen de lijntjes moet blijven. Verder heeft hij gelukkig nog wel vertrouwen in mij, als vrouw achter het stuur. Tenminste dat denk ik, want hij stapt nog steeds in.

Parkeren is een probleem voor mij. Niet alleen omdat ik vrouw ben en in een veel te grote bus rijd, maar ook omdat ik met nogal wat factoren rekening moet houden. Fileparkeren is echt geen optie. Ik heb flink wat ruimte nodig om met de rolstroellift aan de achterkant uit mijn auto te komen. Als er ondanks de “blijf-3-meter-uit- de-buurt”-sticker toch iemand de auto te dichtbij heeft neergezet betekent dat simpelweg rustig wachten tot de bestuurder terugkomt, de politie bellen of een willekeurige voorbijganger lief aankijken of deze mijn auto wat naar voren kan rijden. Kortom; niet echt een ideale situatie. Een tweede punt waar ik rekening mee moet houden zijn verzakte straten. Bij een scheef liggende steen zakt de lift niet goed en kan ik er met de rolstoel niet afrijden. Ik kan je verzekeren dat Nederland vol ligt met verzakte stenen, stoepranden en wegen! Aandachtspunt drie zijn parkeergarages, die vind ik helemaal vreselijk. Het probleem is vaak dat ze qua inrijhoogte net te laag zijn voor mijn VW transporter of de parkeerplaatsen zijn zo krap dat ik zelfs met de allerbeste wil van de wereld mijn auto met geen mogelijkheid tussen de palen of de strepen gezet krijg. Enkele jaren geleden heb ik geprobeerd een parkeergarage omver te rijden. Helaas had alleen mijn auto daar flinke last van.

Met de komst van de wet banenafspraak lijkt ook de discussie wat is zinvol en nuttig werk te zijn aangewakkerd. Wanneer is iemand daadwerkelijk van meerwaarde? Wie is (on)misbaar? Voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt worden er nu banen gecreëerd door bepaalde taken zoals koffie halen, opruimen van het printerhok, etc. bij anderen weg te halen. Dit zijn voorbeelden van taken die de etage-assistenten bij het ministerie van Justitie en Veiligheid en bij het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties uitvoeren.