Persoonspagina
Lieve Suzanne, normaal gesproken volgt nu een persoonspagina, al dan niet van mijn hand, daarna vakkundig geredigeerd en aangevuld door een collega uit het contentteam van WvNL. Waarin er enigszins de draak met de persoon in kwestie wordt gestoken en laten we eerlijk zijn, ook een beetje wordt geroast. Maar nu niet. Ik ken je niet goed, maar je lijkt mij iemand met gevoel voor humor. Humor is ook voor mij een fijne manier om met de ongemakken des levens om te gaan. Maar hoe graag ik je nu ook een beetje aan het lachen had willen maken: een persoonspagina waarin ik je een beetje ga lopen leggen te dissen, voelde niet goed.
Molyvos
Een gezellige, warme, met zachte stem maar kritische collega. Zo ken ik je. Een van de laatste keren dat ik sprak op werk hadden wij het over Lesbos, daar ging ik naar toe op vakantie en jij had heel veel tips. Heel veel 😊 Want Lesbos en met name Molyvos zit in jouw hart. En dat snap ik. Ik ben er geweest en het is een fantastische plek. Ook hebben wij eens gekletst over ons eigen pad in het leven. En die bleek verrassende overeenkomsten te hebben. Jouw pad was zeker niet recht toe recht aan te noemen. Jouw pad ging soms kronkelig over de Mount Everest.
Het beste
Lieve Suzanne, ik wens je het beste. Dat lijkt een heel clichématige zin. Maar daarom zijn het clichés, omdat ze waar zijn. Ik wens je de beste manier om hiermee om te gaan, ik wens je de beste manier om een weg te vinden in je dagelijks leven, je vakanties naar Molyvos, de beste manier om je grenzen te weten en ernaar te handelen, de beste manier om iedereen te laten zien dat een lelijk woord als arbeidsongeschikt ook een mooie kant heeft, de beste manier om die mooie kinderen van je te laten zien dat geluk niet in werk zit maar in jou, als mens. Als Suzanne.
Veel liefs van Saskia van der Harst
